De ontdekker van de techniek is de uit Australië afkomstige Frederick Matthias Alexander, die leefde van 1869 tot 1955.

Alexander werkte aanvankelijk als acteur en ondervond daarbij veel problemen met zijn stem. De reguliere geneeskunst kon hem niet van zijn heesheid en stemverlies afhelpen dus bedacht Alexander dat hijzelf waarschijnlijk verantwoordelijk was voor zijn problemen door iets wat hij fout deed tijdens het acteren.

Na lang onderzoek ontdekte hij dat hij bovenmatige spierspanning gebruikte in combinatie met een onnatuurlijke houding in het spreken. Hij leidde hier uit af dat hij dit niet alleen moest zien te voorkomen maar ook dat een veel efficiënter gebruik van zijn lichaam en stem noodzakelijk was voor een optimaal functioneren en presteren.

Na nog meer experimenteren ontwikkelde F.M. Alexander een methode, die een betere coördinatie en beweging van zijn lichaam bewerkstelligde.
Zijn stemproblemen verdwenen én zijn algehele gezondheid ging vooruit.

Begin 20e eeuw verhuisde hij naar Londen waar hij begon les te geven in zijn techniek en in 1932 startte hij de eerste leraren opleiding in de Alexander Techniek.
F.M. Alexander schreef vier boeken: Man's Supreme Inheritance (1918), Constructive Conscious Control of the Individual (1923), The Use of the Self (1932) en The Universal Constant in Living (1941).